دندانپزشکان جوان

|
.:: درد دل یک وب نویس ::.
یاران وب نویسم آن عهدها که بستند
دیدی چگونه آخر پیمان خودشکستند؟ موقعی که این وبلاگ رو تاسیس کردیم هدفمون ساختن یه محیط گرم بود که بچه ها هر چند کوتاه اما لحظاتی مفید و شاد رو داشته باشند. وبلاگ خیلی غیرمنتظره گرفت . باور کنید تو این یه سال که وب می نویسم ندیده بودم که یک وبلاگ کوچیک تو روزهای اولش آمار ۳۱۶ بازدید رو بجا بذاره. و من وقتی بعد ۲ روز اون رو دیدم شوکه شدم. یادمه آخرین مطلبی که نوشته شده بود " قول شرف " بود. نماینده ی کلاس ما تو اون مطلب از دیگران قول می گرفت که تا آخر ۶سال این وب رو سر پا نگه دارن. خیلی ها هم پای اون عهدنامه نظر تاییدی دادند. جالب اینجاست که من جزو معدود نفراتی بودم که پای اون مطلب نظر ندادم. و حدس میزدم که موقع نوشتن این مطلب هم فرا برسه. شما اصلا میدونید تو این هفته آمار بازدید روزانه ی ما از ۱۰ تا بالاتر نمی رفت. درس رو بهانه نکنیم . چون انقدر وقت گیر نیست. سند حرفم اینجاست که من روز قبل کنکور داشتم وب می نوشتم. همه ی این حرف ها بهانه بود می خواستم حرفمو به اینجا برسونم که بچه ها سعی کنید افراط و تفریط رو کنار بذارید. نه فقط تو اینجا بلکه این مسئله همیشه تو زندگیتون بدرد می خوره. امیدوارم همتون تو درساتون موفق باشید. اگه دوست داشتین میتونین وب رو سر پا نگه دارین. نه برای آمار بیش از ۳۰۰ تا. بلکه برای اینکه حداقل وب ما ارزش سرزدن داشته باشه ....
|
.:: توضیحات ::. |